Η Rock Band του Ωδείου θα δώσει ρυθμό και θα ανεβάσει την αδρεναλίνη των αθλητών που συμμετέχουν στον αγώνα ενώ θα ψυχαγωγήσει τους θεατές που έτσι θα βιώσουν κι αυτοί πιο ενεργά την εμπειρία!

Γιατί, δεν είναι μόνο αγώνας….

Μουσική, Χορός, Θέατρο. Μια ολοκληρωμένη πρόταση στην “καλλιτεχνική” εκπαίδευση της Λαμίας έρχονται να καταθέσουν οι “Σχολές Κέφος“, που βρίσκονται στη συμβολή των οδών Παπακυριαζή και Τσακάλωφ στη Λαμία.

Μάλιστα το Σάββατο οι “Σχολές Κέφος” διοργανώνουν Ανοιχτή Ημέρα Τέχνης από τις 11 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ. Οι καθηγητές των Σχολών θα είναι εκεί για να συζητήσουν αλλά και να παρουσιάσουν ζωντανά μέρος της δουλειάς τους (11:30- 13:30 και 19:00-21:00). Αφηγητής θα είναι ο ηθοποιός Παναγιώτης Μπουγιούρης.

Το νεοσύστατο Σύγχρονο Ωδείο Λαμίας, η καταξιωμένη Σχολή – Κλασικού Μπαλέτου Jαnet μαζί με το Θεατρικό Εργαστήρι, έχουν στόχο να προσφέρουν ολοκληρωμένη μόρφωση από την αρχή μέχρι το τέλος σε παιδιά, νέους και ενήλικους που αγαπούν τη μουσική, το χορό και το θέατρο.

Συνέντευξη:

Ο Παναγιώτης Κέφος, ιδρυτής του Σύγχρονου Ωδείου Λαμίας προβληματίζεται και αποκαλύπτει τη δική του ματιά για την τέχνη, την εκπαίδευση και την κρίση αξιών και θεσμών της εποχής μας.

– Πως περιγράφετε την κατάσταση σε επίπεδο τέχνης και πολιτισμού που επικρατεί στην πόλη μας και κατ΄ επέκταση στη χώρα μας σήμερα?

Η κρίση που βιώνουμε σήμερα- και που δεν είναι απαραίτητα μόνο οικονομική- έχει απομακρύνει μεγάλη μερίδα ανθρώπων από τα πολιτιστικά δρώμενα , οδηγώντας τους σε μια απαξίωση της κουλτούρας και των τεχνών ειδικότερα. Βέβαια αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο, μιας και σε άλλες εποχές και κοινωνίες η τέχνη συνυπάρχει με την παρακμή. Αυτό όμως που ισχύει πάντοτε είναι πως, χωρίς τα φτερά της τέχνης, της δημιουργίας και τη φαντασίας που αυτή προϋποθέτει, δεν μπορεί κανείς εύκολα να κοιτάξει αισιόδοξα το μέλλον, να διατηρήσει τη θετική του ματιά. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μικρές ομάδες που αντιστέκονται. Κι αυτές είναι η ελπίδα μας.

– Εσείς λοιπόν, τι έχετε να προτείνετε με το τρίπτυχο Μουσική Χορός Θέατρο?

Όλοι γνωρίζουμε ότι η ενασχόληση με αυτές τις κύριες μορφές τέχνης προσφέρουν μόρφωση και καλλιέργεια. Αυτό όμως που δεν είναι ευρύτερα γνωστό, είναι πως η ενασχόληση των παιδιών με αυτές, διευρύνει τις δυνατότητές τους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Αναπτύσσει τη φαντασία και τη δημιουργική σκέψη, καλλιεργεί την ευαισθησία και τη φαντασία, αναπτύσσει την ικανότητα συγκέντρωσης και τα κοινωνικοποιεί με μοναδικό τρόπο. Ταυτόχρονα ανακαλύπτουν τη χαρά της ομαδικότητας μέσα από τη συμμετοχή τους σε μουσικά, χορευτικά ή θεατρικά σύνολα.

Στόχος λοιπόν αυτού του τρίπτυχου δραστηριοτήτων είναι να προσφέρουμε μια ολοκληρωμένη πνευματική καλλιέργεια στους σπουδαστές μας.

– Πως μπορείτε να πετύχετε αυτό?

Επειδή μετράμε ήδη 20 χρόνια στο χώρο, προσπαθούμε και λειτουργούμε σαν ένας ζωντανός οργανισμός που πάντα εξελίσσεται. Ο στόχος μας είναι στα χρόνια που έρχονται να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα και να προσφέρουμε πάντα το ίδιο υψηλό επίπεδο σπουδών. Γι αυτό το λόγο, κι εξαιτίας των μεγάλων ταχυτήτων και αναγκών της εποχής δίνουμε τη δυνατότητα στους μαθητές μας, την αναγνωρισιμότητα των σπουδών τους εντός και εκτός Ελλάδας.

Γιατί, βλέπετε, είναι επιτακτική η ανάγκη εκσυγχρονισμού της ελληνικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης.

Ξέρετε, δεν έχουμε ανάγκη μόνο φωτισμένους δάσκαλους. Χρειαζόμαστε και ένα σύστημα εκπαίδευσης που θα οδηγήσει και θα καθοδηγήσει το παιδί και τον έφηβο με ασφάλεια και σεβασμό στη γνώση.

Δείτε όλο το άρθρο

Η Αμερικάνικη Ένωση Χοροθεραπείας (ADTA) έχει ορίσει την Χοροθεραπεία ως «την ψυχοθεραπευτική χρήση της κίνησης σαν μια διαδικασία προώθησης της συναισθηματικής, γνωστικής και φυσικής (σωματικής) ολοκλήρωσης του ατόμου».

Η Χοροθεραπεία εργάζεται πάνω σε μία ποικιλία θεραπευτικών, εκπαιδευτικών και κλινικών προσεγγίσεων υποβοηθώντας τα άτομα στην συναισθηματική, ψυχολογική, πνευματική και σωματική τους αυτό- εξέλιξη. Οι ρίζες της βρίσκονται στη σχέση της με το χορό σαν θεραπευτική τέχνη και κυρίως στον τρόπο που αυτός έχει εφαρμοστεί στην διάρκεια της ιστορίας. Ο χορός θεωρείται ως η αρχαιότερη των τεχνών και ως μια από τις αρχαιότερες μορφές ψυχοθεραπείας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Αποτελεί αφύπνιση της σωματικής μνήμης, τρόπο επανασύνδεσης με τις ρίζες. Χορεύω μπορεί κάλλιστα να σημαίνει θυμάμαι με το σώμα μου (France Scott Billmann, 1997).

Τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι κεντρικής σημασίας στην επέμβαση της χοροθεραπείας:
1. Ότι η έκφραση της κίνησης του ατόμου είναι αντανάκλαση της ενδοψυχικής δυναμικής του,
2. Ότι μια αλλαγή στην κίνησή μας θα αποτελέσει μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας,
3. Ότι όσο μεγαλύτερη διάσταση του κινητικού μας δυναμικού εκφράζεται, τόσο καλύτερα είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν οι αλλαγές και οι πιέσεις που δεχόμαστε από το προσωπικό μας περιβάλλον. (άρθρο για την Εγκυκλοπαίδεια Αποκατάστασης του MACHILLAN, 1994, μτφ. Άντα Παίζη).

Η κύρια εξελικτική έννοια, πάνω στην οποία στηρίχτηκε μεγάλο μέρος του θεωρητικού μοντέλου της χοροθεραπείας, είναι εκείνη η οργάνωση φαινομένων η οποία αναφέρεται ως εικόνα σώματος. Η ψυχανάλυση ορίζει ως «εικόνα σώματος» την υποκειμενική αναπαράσταση του «εγώ σε σχέση με τους άλλους», την ασυνείδητη ταυτότητα. Η εικόνα σώματος εκφράζει τον εαυτό και μάλιστα, όσο πιο δυνατή και ακριβής είναι, τόσο πιο υγιής είναι η ιδέα περί εαυτού. Επιπλέον, η επικοινωνία μας με τους άλλους γίνεται δυνατή χάρη στην εικόνα σώματός μας (Dolto F., 1984).

Στη χοροθεραπεία η εικόνα  σώματος τίθεται στο επίκεντρο της προσοχής. Για να κινηθείς χρειάζεται να έχεις μια εικόνα του σώματός σου. Ο Winnicott εξελίσσει τις αρχικές διατυπώσεις του Freud «το Εγώ είναι ένα σωματικό εγώ, αλλά όταν όλα πάνε καλά και μόνο τότε, το άτομο του μωρού αρχίζει να συνδέεται με το σώμα και τις σωματικές λειτουργίες…». Όταν η εικόνα σώματος είναι λανθασμένη ή ατελής, η αντίληψη, η μάθηση και η κατανόηση παραμορφώνονται.  Στη χοροθεραπεία, θεωρούμε ότι η εικόνα σώματος μπορεί και αλλάζει και ότι μέσα από αυτήν την αλλαγή γίνονται αλλαγές και στη δομή του εαυτού.

Η κατανόηση της ανάπτυξης του Εγώ και των αντικειμενότροπων σχέσεων είναι ένα πολύ σημαντικό τμήμα της χοροθεραπευτικής προσέγγισης. Η αντικειμενότροπη συσχέτιση του ατόμου προς τη θεραπεύτρια εξελίσσεται μέσα από διάφορα επίπεδα καθώς ενεργοποιείται και ενθαρρύνεται μέσω ποικίλων κινητικών εμπειριών. Μέσα στη θεραπευτική σχέση η χοροθεραπεύτρια γίνεται το «υποκατάστατο» της μητέρας (DRATMAN, 1967).

Η χοροθεραπεία χρησιμοποιώντας τις ποιότητες κίνησης (χρόνο, χώρο, βάρος και ροή) επιδρά άμεσα στην αντιληπτό-κινητική και αισθητήριο-κινητική ανάπτυξη και οργάνωση του ατόμου.  Έτσι το βοηθάει να αναπτύξει την εσωτερική αίσθηση του χρόνου, του χώρου ή της ροής ενέργειας, καθώς και την αίσθηση του κέντρου βάρους ή την αίσθηση του «φυσικού εαυτού». Θετικές αλλαγές προκύπτουν σύντομα στο επίπεδο της συμπεριφοράς. Επιπλέον, επηρεάζεται η δομή ή η αναδόμηση της εικόνας σώματος, η οποία συνδέεται άμεσα με τη σοβαρότητα ή την πολυπλοκότητα των ψυχοπαθολογικών φαινομένων. Στοιχεία που επιδρούν επίσης στην εξέλιξη της εικόνας του σώματος αποτελούν η επένδυση θετικών συγκινήσεων στο σώμα, η διαφοροποίηση του σώματος από το περιβάλλον, η αναγνώριση των μερών του σώματος και της μεταξύ τους σχέσης καθώς και η κίνηση στο χώρο. Άλλα στοιχεία που χρησιμοποιεί η χοροθεραπεία για το σκοπό αυτό  είναι η ισορροπία, η ευθυγράμμιση, η αναπνοή, η ένταση και η χαλάρωση.

Επίσης η χοροθεραπεία συμβάλλει στη διεύρυνση της κίνησης και με τον τρόπο αυτό μεγαλώνει το εύρος των επιλογών του ατόμου, καθώς και η ικανότητα του για σκέψη και αφαίρεση.

Ο συντονισμός και ο συγχρονισμός είναι επίσης σημαντικά εργαλεία που βοηθούν στη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος και στην ανάπτυξη της εμπιστοσύνης ανάμεσα στα μέλη της ομάδας κ τον χοροθεραπευτή.  Απαραίτητη προϋπόθεση η βλεμματική επαφή και στόχος η δημιουργία μιας κοινής κινησιολογικής γλώσσας.
Τέλος στοιχεία της πρωτόγονης έκφρασης (τεχνική χοροθεραπείας), όπως ο ρυθμός, η φωνή-φωνήματα, οι συμβολικές κινήσεις που ενώνουν τα αντίθετα (πάνω- κάτω, αριστερά-δεξιά), η συμμετρία, το καθρέφτισμα, η ηχώ των κινητικών ή φωνητικών εκφράσεων, η επανάληψη καθώς και το παιχνίδι (Winnicott, 1971) αποτελούν σημαντικά εργαλεία στα χέρια του χοροθεραπευτή.
Άλλα αποτελέσματα-στόχοι της χοροθεραπευτικής συνεδρίας είναι η ανασυγκρότηση του εγώ, η αναβολή ικανοποίησης, η δυνατότητα εστιασμού, η ανάπτυξη της πρωτοβουλίας, η δόμηση μιας θετικής ιδέας περί εαυτού, που οδηγεί σε υψηλότερη αυτό-εκτίμηση και η αύξηση της κοινωνικοποίησης.

Ως χοροθεραπευτές, δουλεύουμε πάντα προς την κατεύθυνση μιας ολιστικής θεώρησης και μιας πολυδιάστατης υπόθεσης εργασίας, για τη διαρκή ανάπτυξη και εξέλιξη του ατόμου. Για το λόγο αυτό, ενεργοποιούμε κάθε εργαλείο και τεχνική που διαθέτουμε, για να παρέμβουμε και να διευκολύνουμε. (Dr. Marcia B. Leventhal, 1991, μτφ. Έλλη Κήτα). Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητη η γνώση και η κατανόηση των διαφόρων θεωρητικών μοντέλων ψυχοθεραπείας και η ικανότητα της σύνθεσης στοιχείων και τεχνικών από άλλες προσεγγίσεις, ανάλογα το άτομο με το οποίο δουλεύουμε χοροθεραπευτικά (φύλο, ηλικία, ιστορικό), το πρόβλημα το οποίο το έχει οδηγήσει στη θεραπεία και την εκάστοτε χρονική στιγμή.

Από όλα τα παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε την αποτελεσματικότητα της Χοροθεραπείας ως μέθοδο θεραπείας, αλλά και ως μέσο αυτό-ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης.

Πηγές

• Dolto Francoise 1984, Η ασυνείδητη εικόνα του σώματος, βιβλιοπωλείο της «ΕΣΤΙΑΣ», Αθήνα 2009, μτφ. Ε. Κούκη.
• Schott- Billmann France 1997, Όταν ο χορός θεραπεύει- εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 1998, μτφ. Λ. Χρυσικοπούλου
• Winnicott B. W. 1971, Το παιδί, το παιχνίδι και η πραγματικότητα- εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, Αθήνα 1979, μτφ. Γιάννης Κωστόπουλος
• ΧΟΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ (άρθρο για την Εγκυκλοπαίδεια Αποκατάστασης του MACMILLAN, 1994), μτφ. Άντα Παίζη.
• Leventhal M. B.  ΧΟΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΜΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, μτφ. Άντα Παίζη.
• Leventhal M. B.  ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ … προσαρμογή…ορισμός…ανάπτυξη, μτφ. Έλλη Κήτα.
• Leventhal M. B.  Ο ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΤΗΣ ΔΥΑΔΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ μτφ. Άντα Παίζη.
• Leventhal M. B. ΕΞΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΩΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ
• ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ Roehapmton Institute and Daci, Νοέμβριος 1991, Λονδίνο, Αγγλία, μτφ. Έλλη Κήτα.
• Leventhal M. B. «Η ΧΟΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ως θεραπεία επιλογής για παιδιά με συναισθηματικές διαταραχές και μαθησιακές δυσκολίες».
• ZOPER, September 1980, vol.51, no. 7, μτφ. Έλλη Κήτα.

Συγγραφή άρθρου:

Σταύρου Κωνσταντία, Χοροθεραπεύτρια – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας,
Μέλος της ένωσης Χοροθεραπευτών Ελλάδος,
Συνεργάτιδα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τηλ.: 697.6776654 | Ε- mail: kstavrou1@hotmail.com

Πηγή: www.e-psychology.gr

Σύμφωνα με τη πιο πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Florida, πρόωρα βρέφη που άκουγαν κατά τακτά διαστήματα μουσική ανεξαρτήτως είδους, ανέπτυξαν σημαντικά υψηλότερες διανοητικές και σωματικές ικανότητες από αυτά που μεγάλωσαν κατά τον ίδιο τρόπο αλλά χωρίς να ακούν τη μουσική.

Η αξία της μουσικής εκπαίδευσης είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί όχι μόνο από γονείς αλλά και από εκπαιδευτικούς, πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλο είδος μόρφωσης. Ζώντας σε μια κοινωνία που η βασική απαίτηση και αναγκαιότητα κατά παγκόσμια βάση, είναι η ικανότητα να βγάζουμε χρήματα οι εκάστοτε υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των παιδιών μας αλλά και οι ίδιοι οι γονείς πολλές φορές ωθούνται στο να παίρνουν τις ανάλογες αποφάσεις.

Ο Πλάτωνας έλεγε: «Η εκπαίδευση στη μουσική είναι ανάγκη επιτακτική γιατί περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο ο ρυθμός και η αρμονία επηρεάζουν το ενδότερο κομμάτι του εαυτού μας, και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει πως να το χαλιναγωγήσει.»   Πως λοιπόν διαβρώθηκε τόσο πολύ αυτή η θεωρία με το πέρασμα των καιρών; Η ιδέα της μουσικής εκπαίδευσης από μόνη της είναι καλή. Λίγοι θα έλεγαν ότι δεν θα ήθελαν τα παιδιά τους να ξέρουν κάτι από μουσική. Μα στην ουσία σαν προτεραιότητα, η μουσική εκπαίδευση δεν είναι στη κορυφή των προτιμήσεων όταν οι γονείς βάλλονται από τα πρέπει της σύγχρονης κοινωνίας.

Γιατί η μουσική θα πρέπει να έχει την ίδια θέση στην σχολική εκπαίδευση όπως τα Ελληνικά, τα Μαθηματικά και οι υπόλοιπες επιστήμες και ακόμα πιο πολύ θα πρέπει να κατέχει βασική θέση στην πρώιμη εκπαίδευση των παιδιών, να αρχίζει δηλαδή από την προπαιδεία;

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να εκπαιδευτούν οι γονείς, ώστε να πιστέψουν και οι ίδιοι για την αξία και την προτεραιότητα αυτής της βασικής τέχνης Μέσα από έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, αποδεικνύεται ότι τα παιδιά που μαθαίνουν από πολύ μικρά μουσική, μαθαίνουν ευκολότερα στο σχολείο. Γίνονται καλύτεροι ακροατές και συγκεντρώνονται πιο εύκολα. Σε μελέτη που έγινε πάνω σε ένα ποσοστό μαθητών Γυμνασίου στη Καλιφόρνια αποδείχτηκε ότι οι μαθητές που είχαν παιδεία στη μουσική ήταν πιο σωστοί στην οργάνωση της σκέψης τους και στη νοητική τους ευελιξία.

Τα παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς κάποιο μουσικό όργανο αναπτύσσουν γρηγορότερα της φυσικές, πνευματικές, συναισθηματικές και κοινωνικές τους δεξιότητες. «Η γνώση μουσικού οργάνου αυξάνει την συνεργατικότητα, την αυτοσυγκέντρωση, το μνημονικό, την ικανότητα στην ομιλία, την όραση και την ακοή.

To τελικό μας συμπέρασμα είναι ότι η μουσική εκπαίδευση αναπτύσσει τις ικανότητες του εγκεφάλου και ολόκληρου του νευρομυικού μας συστήματος.» (University of Medicine, San Francisco, Dr Frank.R.Wilson). Τα μουσικά παιχνίδια που γίνονται κατά την εκμάθηση της μουσικής προπαιδείας, στάθηκαν η βάση στο σχέδιο ILM: (Interdependent Learning Model), ένα μοντέλο διδασκαλίας για παιδιά που δεν μπορούν να κατανοήσουν βασικές έννοιες και ιδέες: Μέσα από μουσικά παιχνίδια και παραδείγματα αυτές οι έννοιες τους γίνονται απόλυτα αντιληπτές.

Στο επίπεδο της μόρφωσης των παιδιών, η μουσική τα παρακινεί να μάθουν με μεγαλύτερη ευκολία και πιο ενδιαφέρον, αναπτύσσει συμπεριφορές οι οποίες οδηγούν σε υψηλότερες διανοητικές ικανότητες, τα παιδιά που παίρνουν μέρος από νωρίς σε ένα μουσικό σύνολο αναπτύσσουν υψηλότερες ικανότητες αντίληψης και αυξάνουσα επιδεξιότητα στο να αναλύουν και να αξιολογούν σωστά τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες.

Μαθαίνουν την ομαδική δουλειά, κινούνται ευέλικτα και με την αποφασιστικότητα που χρειάζεται η επιτυχία του συνόλου και του ατόμου με αποτέλεσμα να ευνοούνται αργότερα στους ίδιους τομείς που απαιτεί η σύγχρονη προσφορά εργασίας και όλα αυτά απολαμβάνοντας την υγιή και θετική συμμετοχή σε ένα σύνολο με φίλους.

Πέρα από τα παραπάνω η μουσική αναπτύσσει την δημιουργικότητα και την φαντασία μας, μας βοηθάει να εκφραζόμαστε καλύτερα και πλουτίζει τη ζωή μας. H νεότερη ψυχολογία, ερεύνησε διεξοδικά την επίδραση του τραγουδιού και γενικότερα της μουσικής στην ανάπτυξη του παιδιού και γενικότερα στην βαθύτερη σχέση με την ανθρώπινη ψυχή.

Το κύριο συμπέρασμα είναι ότι αποτελούν μια βαθιά ψυχολογική ανάγκη της ανθρώπινης φυλής. Γι’ αυτό και η μουσική είναι έμφυτη σχεδόν σε κάθε άνθρωπο. Η μουσική στο παιδί είναι μια ενέργεια, μια δράση, ένα όπλο, μια έκφραση. Οι αισθητικές υποδοχές που το παιδί, όπως και κάθε άτομο, διαθέτει σαν ένα δώρο από τη φύση, ενεργοποιούνται με τη μουσική από τη νηπιακή ηλικία, λειτουργούν ως αντίβαρο στις γνωστικές επιθέσεις που τα παιδιά περισσότερο από κάθε άλλη ηλικία βάλλονται τώρα, και συμβάλλουν στην ολόπλευρη και ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους.
Πηγή : Paidorama.com